Inhoud 10-puntenplan

Een kort overzicht van het gezamenlijke 10 puntenplan:

1. Bescherm natuur en landschap
2. Bescherm de plant- en diersoorten van ons land
3. Verbind en verbeter de natuurgebieden in Nederland
4. Bescherm en herstel de unieke Nederlandse waternatuurgebieden
5. Zorg voor genoeg geld voor natuur
6. Breng de natuur van het boerenland terug
7. Bescherm onze tropische natuur
8. Stop de plezierjacht
9. Vergroen de stad
10. Geef elk kind recht op natuur

Bekijk de video over dit 10-puntenplan:

Natuurmonumenten licht deze punten verder toe en geeft een overzicht van de initiatiefnemende organisaties.

Onderdeel van dit plan: een echte natuurwet

Onder het nu demissionaire kabinet kwam de ontwikkeling van het landelijk gebied volledig tot stilstand. De conceptwet van staatssecretaris Henk Bleker dreigde de natuur een kopje kleiner te maken. Na de val van het kabinet Rutte is er eindelijk zicht op een goed natuurbeleid.

De meer dan veertig organisaties pleiten voor  een echte natuurwet. Natuurwaarden als rust, ruimte en weidsheid moeten hersteld worden. Er moet ook voldoende geld komen voor beheer van natuur. Ander onderdeel van het tienpuntenplan is de actieve bescherming van dier- en plantensoorten waarmee het slecht gaat.

Planten en dieren in de Nederlandse natuurgebieden moeten zich kunnen verspreiden. Het met elkaar verbinden van de natuurgebieden is daarom van levensbelang. Het onverkort realiseren van de Ecologische Hoofdstructuur (EHS), de ruggengraat van de natuur in Nederland, is een topprioriteit.

Leefbaarheid

De organisaties maken zich niet alleen sterk voor ‘pure natuurbescherming’, maar juist ook voor  het belang van groen en natuur voor de mens, zowel in de stad als op het platteland en in de ‘echte’ natuurgebieden. Het broodnodige natuurherstel, gecombineerd met toegankelijk groen voor alle Nederlanders, van jong tot oud, is goed voor de leefbaarheid en de economie.

Volg actuele berichten via Twitter over de natuurwet.

Op 26 september gaat hij tijdens het Nationaal VMBO congres in op kansen in de nieuwe onderwijspraktijk. U krijgt een beeldende presentatie met heldere inzichten over het Nederlandse en internationale onderwijs. Marcel van Herpen laat u veranderingskansen ervaren en gebruikt metaforen die de genormeerde praktijk overstijgen. Onderstaand artikel is een voorproefje op zijn presentatie.

Het lijkt vanzelf te gaan

Er zijn leraren aan wie je graag terugdenkt. Van wie je de naam nog weet. In de klas van die leraren “gebeurde het gewoon”, leek het min of meer vanzelf te gaan. Dat je er hard werkte en veel leerde, merkte je amper: het waren bijna bijproducten van het plezier dat je met elkaar had. Maar wat ging er bij die leraren dan vanzelf en hoe kan dat? “Vanzelf” gaat het, als een leraar het perspectief van het kind kan innemen, zodat hij zijn behoeften kan begrijpen en daarmee kan werken. Kort gezegd, als die leraar kinderen kan verstaan. Daarvoor is nodig dat je elkaar volledig vertrouwt. In dat wederzijds vertrouwen worden verwachtingen afgestemd en problemen opgelost. Je leerlingen ervaren dat jij hen actief aanvaardt zoals ze zijn, met hun eigen verlangens, gevoelens en vooral: hun eigen talenten. Het startpunt voor jou als leraar is een vanzelfsprekend vertrouwen in de ontwikkeling van je leerlingen en in hun motivatie om te doen en te laten zien wat ze kunnen. Een dergelijk vertrouwen hoef je niet eens expliciet te maken: het moet spreken uit alles. Het zit in je doen, in je handelen en is geen competentie die je kunt aanleren en afvinken, maar een zijnskwaliteit van de leraar. Je bént het, iemand die zijn leerlingen vertrouwt en daarom vanuit hun perspectief kan werken. Goede leraren – degenen van wie je de naam later nog weet – spelen geen rol, maar staan er helemaal. In wat ze doen, worden ze als persoon zichtbaar. Voor dat natuurlijke, authentieke handelen dat voortkomt uit een vanzelfsprekend vertrouwen in de leerling, heeft het NIVOZ het begrip Pedagogische Tact geïntroduceerd. Met Pedagogische Tact doet een leraar op het juiste moment de goede dingen, óók in de ogen van de kinderen.

Mag het ietsje meer zijn?

Over een klein christelijk kinderdrama

Ik zal een jaar of zeven zijn geweest. Ik woonde in een dorp, waar mijn vader slager was. Voor een kind was het een prettige omgeving om op te groeien. We leefden tussen boerderijen en weilanden. De hele cyclus van leven en dood, de keten van aan elkaar verbonden bedrijvigheid, bevond zich op dat beperkte aantal vierkante meters. Mijn tweelingbroer en ik zagen altijd uit naar de kersttijd, wanneer de etalage extra mooi ingericht werd en er de hele dag muziek aanstond. Op een decemberochtend riep mijn moeder me. Ze gaf me de opdracht versiering te kopen voor de kerstboom. Ik kreeg een briefje van 25 gulden. Een kapitaal – het biljet brandde op mijn lies, toen ik naar de 1001-artikelenwinkel fietste. Achter de toonbank stond een oude man in een stofjas, met naast hem zijn zoon, in dito stofjas. Meteen toen ik binnenkwam, werden mijn ogen getrokken naar een grote rode kerstbal. Hij kostte 24,95. Hoewel de mannen me anders geadviseerd moeten hebben, stond voor mij vast wat ik moest hebben: die bal, in onze kerstboom. Met de fiets aan de hand liep ik naar huis, mijn kapitale stuk voorzichtig balancerend op het stuur. Ik had al een vreemd gevoel toen ik door het gangetje liep naar de slagerij. Mijn moeder zag me, zag de doos, keek erin en zei: “Eén bal? Voor 25 gulden? Nee, het moet veel meer zijn!” Het liefste was ik met bal en al in de grond gezakt. In het gangetje hoorde ik haar inmiddels al weer aan een klant vragen: “Mag het ietsje meer zijn?” De weg terug naar de stofjassen duurde honderd keer langer dan de eerste keer. Met een zak vol blinkende onbenulligheden keerde ik huiswaarts. Ik had veel, maar voor mij was het minder dan niets.

Kinderen doen het zelf, maar nooit alleen!

Wanneer je dit soort verhalen in al zijn details weet boven te halen, weet je voor even weer wat het betekent om het perspectief van een kind te hebben. Als kind wist ik op dat moment wat ik wilde, net zoals ik zeker wist dat ik de Tour de France aan het rijden was wanneer ik op mijn fiets zat, en om de Wereldcup speelde, terwijl we tussen de koeien voetbalden. Er zijn opiniemakers en experts die zich in de huidige gedigitaliseerde wereld druk maken of kinderen het verschil tussen echt en virtueel nog wel weten te maken. Die vraag is gemakkelijk te beantwoorden: ieder kind leeft tussen verbeelding en werkelijkheid. Dat deden we vóór iPad, Google en YouTube ook al. De rode kerstbal is voor mij een van de metaforen geworden voor hoe een kind balanceert tussen nature – wie hij genetisch is, wat er aan drive en behoeften in hem zit – en nurture, de sociale, religieuze, culturele opvoeding door ouders, school, straat. Het spreekt ook voor waar het mij om te doen is: het zien, het kennen van je kinderen. De kern van de zaak is dat wij ons in een onderwijs- en opvoedingscontext veel meer op de interactie tussen volwassene en kind, tussen leraar en leerling moeten richten. Alles moet ingericht zijn op de kwaliteit van die interactie. Het is de taak van schoolleiding, inspectie en politiek om te proberen degenen die we verantwoordelijk achten om kinderen op te voeden zo min mogelijk in de weg te leggen en ze volledig te laten toekomen aan de essentie: kinderen te laten groeien in relatie tot anderen.

Perspectiefwisseling

Zoals ik voor mijn moeder onvoorziene dingen deed met het briefje van 25 gulden, zo sta je in relatie tot kinderen dagelijks voor onverwachte situaties.

Neem dit meisje– ze is bezig haar gezicht te beschilderen.

Jij bent leraar. Wat zou je doen? Wanneer ik tijdens een lezing om een eerste respons vraag, krijg ik verschillende antwoorden, variërend van “kijken en genieten” tot “vragen waarom ze dit aan het doen is” en “het meisje een spiegel voorhouden”. Al die antwoorden kunnen een legitieme reactie zijn op wat zich hier afspeelt – afhankelijk van wat er omgaat in het hoofd van het meisje. Maar wanneer weet je nou wat je had moeten doen, wat de goede reactie was? Wanneer krijg je daarover bevestiging? Een situatie als dit levert een dilemma op, omdat je je misschien bewust bent van de context van conventies, protocollen, de specifieke ouders van dit kind. Maar vooral omdat je wel kunt varen op “je eigen gevoel”, maar daarmee niet met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid weet of jouw reactie ook de juiste is voor dit kind, in deze situatie.

Het NIVOZ houdt zich onder andere bezig met het fenomeen Pedagogische Tact – het gaat om een zijnskwaliteit die zich uit in je handelen en die ik voor mezelf gedefinieerd heb als “op het goede moment het goede doen, óók in de ogen van je leerlingen”. Dat laatste is een vitaal onderdeel van de definitie: de ander is namelijk geen verlengstuk van jezelf, maar daadwerkelijk een ander. En natuurlijk zal ik niet afwachten tot het meisje de verf gaat drinken en er maar op vertrouwen dat haar maagdarmsysteem het wel oplost. Maar wil ik oprecht weten of ik goed zit met mijn reactie, dan moet ik beseffen dat het meisje een ander is en ik ook afhankelijk ben van haar. In de praktijk ga je handelen, onmiddellijk en afhankelijk van de situatie. De mogelijkheden om je te verplaatsen in een ander zijn beperkt. Je kunt je niet verplaatsen in de ander, maar je kunt het kind wel verplaatsen in jezelf. Daarmee ben ik nog niet bij die aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Een meisje van vier jaar, smeert zich vol met verf. Waarom doet ze wat ze doet? Waardoor wordt het
ingegeven? Wanneer ik een groep hierover laat nadenken, gaan de deelnemers meestal op twee gedachtesporen zitten:

1. Een voelervaring. Ze ervaart de verf en de kwast over haar huid.
2. Ze doet haar moeder na – ze is zich aan het opmaken, mooi maken.

Kortom, ze is ofwel aan het experimenteren (1), ofwel aan het imiteren (2). Dat zijn twee heel verschillende drijfveren, waarop jouw eerste reactie als leraar heel anders kan uitpakken. Als ze aan het experimenteren is, dan krijgt ze de impressie (indrukken) van de handeling. Als ze aan het imiteren is, zal ze zich meer gaan richten op de expressie (uitdrukken).

Maar wat zou je nou doen? Degenen die vermoeden dat ze experimenteert, zijn eerder geneigd om te “kijken en genieten”. Degenen die vermoeden dat ze imiteert, zijn geneigd om bijvoorbeeld “het meisje een spiegel voor te houden”. Degenen die het niet weten, zijn geneigd om te “vragen waarom ze dit aan het doen is”. Wanneer weet je nou of het goed was, wat je deed, óók in de ogen van het kind? Daarvoor is het nodig om 3 dingen te doen:

1. Observeren
2. Observeren
3. Observeren

In de tijd dat je je afvraagt of ze experimeert of imiteert, zal het kind zich óf naar binnen blijven richten en onverstoord blijven voelen, of jouw aandacht vangen en haar creatie tonen. In het eerste geval was het impressie, in het tweede expressie. Degenen die een spiegel voor het kind houden, terwijl ze met het gevoel experimenteert, kunnen haar laten schrikken. Degenen die haar vragen stellen, kunnen datzelfde proces verstoren. Alleen degenen die weten dat ze het niet zeker weten, maar tijdens de observatie reconstructies maken om zo dicht mogelijk bij de beleving van het kind te komen, gaan beter invoelen en afgestemder reageren.

Investeer in relatie

Je kunt alleen jezelf worden in relatie tot een ander

Hoe kun je nou zo gaan werken, dat de kans zo groot mogelijk wordt, dat jouw handelen klopt bij wat die ander nodig heeft? De crux zit hem in het besef van wat er gebeurt als je je eigen perspectief verlaat en dat van een ander inneemt: je komt in een relatie te staan. Onderwijs is meer dan een curriculum, management, huisvesting… Onderwijs gaat om de vitale interactie tussen leraar en leerling. Jij bent geen leraar zonder je leerlingen en omgekeerd.

Observeren, perspectief wisselen en bijstellen – dat zijn de constante factoren. Het is geen item op je competentielijstje, maar een zijnskwaliteit. Je kinderen leren van jou en jij leert je leraarschap van je kinderen. Een kind kan alleen zichzelf worden, als jij dat mogelijk maakt. Een kind dat nog nooit door iemand erkend en vertrouwd is, gaat dat niet uit zichzelf doen. Iedereen groeit en wordt zichzelf in relatie tot anderen. Dat is de paradox. Je vertrouwt jezelf, als anderen je vertrouwen. Je waardeert jezelf, als anderen je waarderen. Je houdt van jezelf, als anderen van je houden. Voor de leerling is de leraar de ander en dus van levensbelang voor wie de leerling zelf is en wordt! De leerling vraagt om een authentiek persoon. Een leraar die zichzelf is. Waarbij dat wat hij zegt, congruent is, met dat wat je erbij voelt. Dus niet omdat hij doet waar hij zin in heeft, maar omdat hij de leerlingen leert kennen op een manier waardoor ze naar elkaars verwachtingen kunnen gaan reageren. Authenticiteit is jezelf zijn, in zich veranderende omstandigheden. Dat is geen
status quo, maar een dynamisch proces in relatie met anderen. Zoals moeders en kinderen dat vanaf de eerste dag samen doen. Een zoektocht naar wat je van elkaar nodig hebt om jezelf te kunnen worden.

Als de relatie in orde is, is de leraar aanwezig zelfs als hij er niet is!
Als de relatie niet in orde is, is de leraar niet aanwezig, zelfs als hij er is!

Wees actor, geen factor

Voor de directie geldt: wil je weten hoe het hier gaat? Dan moet je bij mijn leraren zijn. En de leraren verwijzen naar de kinderen. Zo zou iedereen – van minister tot bovenschools bestuur –zich moeten legitimeren aan het verhaal van de kinderen. Vertrouwen en ruimte geven aan kinderen is een behoorlijke omslag in een politieke cultuur waar je alleen maar geld krijgt voor kinderen met een achterstand. Daar geldt het Pygmalion-effect: een kind dat gelabeld is, wordt niet beter, maar gaat zich ernaar gedragen. Het gaat om de relatie tussen de leraar – met zijn pedagogische tact- en de leerling.

Als iets de kern is van mijn betoog, dan is dat dat de leraar moet opstaan, die zichzelf als actor durft aan te spreken. Een leraar die verantwoordelijkheid neemt. Zolang de leraar extern attribueert – dus successen en falen niet aan zichzelf toeschrijft – kan de leerling hem in interacties niet als volwaardig en authentiek persoon ontmoeten. En wordt het lastig voor de leerling om vanuit volledig vertrouwen met elkaar onvoorspelbare ervaringen aan te gaan. Het is van belang dat de leraar zichzelf vertrouwd en naar de leerling toe de volledige verantwoordelijkheid neemt voor zijn handelen. Die leraar is actor, handelend persoon. Hij is géén factor, die louter overgeleverd is aan de omstandigheden.

Leren van de toekomst

Sommige leraren werken nog sterk vanuit hun eigen perspectief. Zij stellen en “zijn” de norm. Anderen zijn in meer of mindere mate gericht op de ander en proberen het perspectief van de leerling in te nemen bij het optimaliseren van de interactie. Maar ook dat kan nog sterk gericht zijn op het “leren van het verleden”. We hebben geleerd om van het verleden te leren. Maar dat biedt de huidige problemen soms niet genoeg het hoofd. Om de ontkoppelingen – onvoldoendes, uitval, desinteresse, spijbelen, etc. – in het onderwijs tegen te gaan, lijkt een andere koers wenselijk. “Kun je ook leren van de toekomst?” Uiteraard is het wederom paradoxaal. En toch blijkt uit de ervaringen van de leraren
die met Pedagogische Tact werken dat dat kan. “Leren van het verleden” betekent dat het eerder geleerde wordt overgedragen, bijvoorbeeld in een instructie. Of dat degene die het weet vanuit het verleden (de leraar) richting geeft aan de processen van degene die nog niet zo lang meelopen (de leerlingen). Dat is uiteraard zinvol, maar…

“Leren van de toekomst” gaat uit van basale, ecologische gedachten:

1. Uitgaan van de talenten die beschikbaar zijn.
2. Vertrouwen in de groeikracht van elk kind.
3. Het besef dat de toekomst onvoorspelbaar is.

De leraar die kinderen ziet als unieke wezens met eigen talenten en ambities, is op zoek naar die talenten. Dat kan alleen als daar tijd en ruimte voor gemaakt wordt. Als hij daarbij vertrouwen heeft in de groeikracht van dat kind, zal “de ander” die bevestiging aannemen en zichzelf daarin gaan vertrouwen. Met de zekerheid dat de toekomst onvoorspelbaar is, kan de leraar dus “iets meer achterover gaan zitten” om te kijken wat leerlingen doen – in zijn aanwezigheid, in zijn veiligheid,. in zijn beschikbaarheid – maar zonder precies te weten wat het resultaat zal zijn van de interacties van die unieke kinderen op dat unieke moment. Daarbij gebruikt hij de energie die beschikbaar is van de leerlingen zelf.

Zo wordt kinderen niet geleerd om op hun stoel te blijven zitten, maar om in actie te komen. Energie wordt gebruikt om het potentieel van alle kinderen optimaal tot wasdom te laten komen. Ofwel: Als het waait kun je met zijn allen een windscherm opzetten en vasthouden. Je kunt ook samen een windmolen bouwen. Ik weet wel waar je de meeste energie van krijgt!

Van-zelf-sprekend

Bij de leraren aan wie je graag aan terugdenkt, leek het min of meer vanzelf te gaan. Vanzelfsprekend! Vanzelfsprekend
is ‘vanzelf’, dus met de energie die beschikbaar is. Maar ook ‘zelfsprekend’, dus het kind en de leraar spreken zelf. Niet voor of door anderen, maar in een taal die ze samen maken in de ontdektocht om elkaar te verstaan, te ondersteunen en van en met elkaar te leren.

Bron: Marcel van Herpen, Expertisecentrum “Duurzaam Opvoeden en Ontwikkelen

Meer informatie over Hét Nationaal VMBO congres? Kijk op www.vmbocongres.nl.

De Eerste Kamer heeft besloten om geen enkele wet controversieel te verklaren, dus ook de wet passend onderwijs niet. Verschillende partijen drongen daar wel op aan.  Maar omdat het overgrote deel van de wet door vrijwel alle partijen wel wordt onderschreven en de bezuinigingen zijn geschrapt, komt de wet toch in behandeling. Wanneer is nog onduidelijk.

Onzeker is ook of de invoeringsdatum gehandhaafd blijft of opnieuw wordt uitgesteld. Hierdoor blijft voor veel ambulant begeleiders en ander personeel van de regionale expertisecentra onzekerheid bestaan over hun baan. Daarbij gaat het in totaal om ongeveer drieduizend banen van tegen de vierduizend mensen. De regionale expertisecentra waar zij werken houden volgens de nieuwe wet namelijk op te bestaan en worden vervangen door nieuwe samenwerkingsverbanden van schoolbesturen.

Bij de bezuinigingen was er niets geregeld over wie er bij de nieuwe samenwerkingsverbanden in dienst zou komen. In principe zouden deze mensen eerst allemaal op straat komen te staan, voordat duidelijk zou worden wie wel en wie niet een plek bij de samenwerkingsverbanden zou krijgen. Voor de anderen was er een sociaal plan gemaakt, dat de AOb overigens veel te mager vond en er daarom niet aan meedeed. Dat sociaal plan is nog niet getekend door de minister en door de andere bonden.

Omdat de bezuinigingen van de baan zijn, vindt de AOb dat deze groep nu de zekerheid moet hebben dat zij straks bij een samenwerkingsverband aan de slag kan. ‘Mens volgt werk, dat is een normaal uitgangspunt bij reorganisaties’, zegt AOb-bestuurder Ton Rolvink.

Rolvink overlegt op zo kort mogelijke termijn met ministerie en werkgevers over een nieuw sociaal plan waarin dat principe wat de AOb betreft centraal komt te staan. ‘Door de nieuwe situatie kan het huidige sociaal plan gewoon komen te vervallen, dat ging nog uit van 300 miljoen bezuinigen. Die gaan niet door, dus kunnen we volledig inzetten op baanbehoud voor al die mensen die nu ook zorgleerlingen ondersteunen.’

Luister hier naar AOb-voorzitter Walter Dresscher op BNR-Nieuwsradio over de ontslagen in het passend onderwijs

Bron: De Algemene Onderwijsbond

Weet u al hoe u passend onderwijs gaat doorvoeren binnen uw onderwijsinstelling?
Ook tijdens het Nationaal VMBO congres staat o.a. dit thema centraal. U krijgt antwoord op de vragen:

• Hoe realiseert u passend onderwijs voor zoveel mogelijk leerlingen?
• Hoe geeft u vorm aan de nieuwe wetgeving passend onderwijs?
• Hoe borgt u maximale zorgplicht tegen minimale kosten?

Vanochtend meldde de bond nog dat in het akkoord van CDA, VVD, Groen Links, D66 en ChristenUnie 100 miljoen aan bezuinigingen was geschrapt. Dit kwam doordat het akkoord enkel de begroting voor 2013 bevatte. Nu is echter duidelijk dat ook de bezuinigingen die voor de jaren na 2013 gepland stonden van de baan zijn.

Dressscher: ‘We zijn niet alleen erg opgelucht, ik ben ook trots op alle mensen die zich zo actief hebben ingezet om de bezuinigingen tegen te houden. Niet alleen de 50.000 stakers in een volle ArenA, maar ook daaromheen hebben duizenden mensen zich ingezet tegen deze onverantwoorde bezuinigingen. We plukken nu de vruchten van hun inzet.’

Bron: AOb

Weet u al hoe u passend onderwijs gaat doorvoeren binnen uw onderwijsinstelling?
Ook tijdens het Nationaal VMBO congres staat o.a. dit thema centraal. U krijgt antwoord op de vragen:

• Hoe realiseert u passend onderwijs voor zoveel mogelijk leerlingen?
• Hoe geeft u vorm aan de nieuwe wetgeving passend onderwijs?
• Hoe borgt u maximale zorgplicht tegen minimale kosten?

En daar zit dan ook direct het voordeel. Het hebben van kennis over de normale gang van zaken in een bepaald gebied, impliceert dat je daarin ook snel de afwijkingen kunt herkennen. Hoe kun je ervoor zorgen dat deze medewerkers aandacht krijgen voor deze afwijkingen. Het woord aandacht is hierin een sleutelwoord. De aandacht van de medewerker dient gestuurd te worden naar zaken die relevant zijn. Met andere woorden, we maken relevante zaken belangrijk voor de medewerker.

Observatie

Ik ben 8 jaar werkzaam geweest bij het observatieteam van de Regiopolitie Amsterdam-Amstelland. Ik was daar 5 jaar commandant van een van de teams. Je brengt het reilen en zeilen van een verdachte in kaart door hem dag in, dag uit te volgen. Dit moet natuurlijk onopvallend gebeuren anders krijg je niet de informatie die je wilt hebben. Als observant dien je er dan voor te zorgen dat je niet opvalt voor de verdachte. Met andere woorden, zijn of haar aandacht moet niet naar jou gestuurd worden. Het vertonen van normaal gedrag gerelateerd aan de omgeving waarin je bent is dan van belang. Je mag wel gezien worden maar van belang is hoe dat er voor de verdachte uitziet. Stuurt het zijn aandacht en slaat hij de waarneming op of doet hij niets met de informatie.

Closed Circuit TV (cctv)

Afwijkingen in een omgeving zijn zichtbaar als je ze hebt benoemd en je aandacht er naar wordt gestuurd. De medewerker dient op de hoogte te zijn van deze zogenaamde. indicatoren. De medewerker heeft door het vergroten van zijn waarnemingsvermogen, een grote signalerende functie. Hij kan daardoor gedane waarnemingen neerleggen bij de diensten die hier dan, informatiegestuurd, mee aan de slag kunnen. De kracht ligt hem in het hebben van kennis van de omgeving, het vervolgens benoemen van indicatoren en de aandacht van de medewerker naar die indicatoren sturen.

Wij gebruiken deze methode voor deze doelgroepen en ook voor medewerkers die  Closed Circuit TV [cctv] uitkijken. Op die manier worden veel incidenten gesignaleerd waar voorheen geen aandacht voor was. Kortom het rendement van de medewerker wordt vele malen hoger. Daarnaast ervaren medewerkers ook successen hetgeen de arbeidsvreugde en de motivatie verhoogt.

Artikel door: Andre Weijers, directeur Politie Opleidingen Centrum Nederland
Bron: Veilig Leefbaar

Zakkenrollers, hooligans, fietsendieven, maar ook terroristen zijn gewaarschuwd. Dankzij EyeObserve – een uniek trainingsprogramma voor beeldherkenning – ontsnappen er nog maar weinig verdachte personen aan het oog van de politie Rijnmond en de camera’s van de Rotterdamse dienst Stadstoezicht.

Het Nederlandse softwarehuis VSTEP, wereldwijd bekend om zijn simulatiesoftware – heeft de straatsimulator met medewerking van TNO en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid ontwikkeld. “Het is bizar hoe realistisch de 3D-omgeving eruitziet en elk virtueel poppetje beweegt”, zegt Ronald Roskam, afdelingschef van het Regionaal Cameratoezicht Rijnmond.

Stadstoezicht

Locatie: het stampvolle plein voor Rotterdam CS anno 2013. Neptrams en -bussen rijden af en aan. Een argeloze rugzaktoerist met een smartphone in z’n hand maakt kiekjes. Hij wordt nauwlettend in de gaten gehouden door een nerveus bewegend type. En op zijn beurt wordt deze louche slungel weer geobserveerd door meerdere camera’s, hoog boven zijn hoofd.

“Ik zal even op hem inzoomen”, zegt Roskam. De politieman leidt een team van zo’n honderd camera-operators (Stadstoezicht) en collega’s van de sterke arm. De laatsten hebben een meer sturende functie. In de zogeheten ‘uitzichtruimte’ in het oude bureau Witte de With worden non-stop de echte beelden van zo’n vierhonderd in de regio geplaatste camera’s gevolgd en zonodig nader geanalyseerd. Roskam vervolgt: “Het uitlezen van al die beelden is een vak. Hoe herken je in de massa één of meer duistere figuren? Met EyeObserve kun je vrijwel elk gewenst scenario nabootsen en oefenen. Van een snel uitdijende groep hooligans tot een drugsdealer, fietsendief of scimmer bij een pinautomaat.”

Pjotr van Schothorst van VSTEP vult aan: “We hebben de omgeving voor het nieuwe station en Weena zo gedetailleerd mogelijk ingericht. Onze camera’s zijn bevestigd op punten waar ze straks in werkelijkheid ook te vinden zijn. Zo leer je hoe je iemand kunt oppikken in de crowd en hoe je hem daarna van camera tot camera verder kunt schaduwen.”

Bron: Metro

Meer over dit thema hoort u tijdens de 2-daagse cursus Wetgeving & Security. Na deze cursus bent u geheel op de hoogte van alle juridische aspecten omtrent toegansbeheersing.

25.000 boa’s

In Nederland werken 25.000 boa’s in 115 functies, zoals conducteur en leerplichtambtenaar. De gemeentelijke handhavers zijn het zichtbaarst, omdat ze op straat plaatselijke verordeningen en milieuregels handhaven. Steeds vaker werken zij ook aan de openbare orde en veiligheid.

Gemeentebesturen bepalen zelf of ze dit soort boa’s inzetten. Sommige hebben al een eigen surveillancedienst en meldkamer. Een nationaal uniform zou meer eenheid scheppen. Opstelten wil van gemeenten weten wat zij daarvan vinden.

De komst van de Nationale Politie zal het debat over boa’s met beperkte bevoegdheden aanwakkeren, verwacht Beboa-secretaris Robin Kooy. “Politie-invloed op het gemeentelijke veiligheidsbeleid neemt af als de Nationale Politie nationale prioriteiten gaat stellen”, zegt hij. Hij vermoedt dat meer gemeenten boa-teams zullen oprichten als een aanvulling op de politie, die zich lokaal steeds meer tot haar kerntaken moet beperken.

Gemeentelijke boa’s met straatfuncties mogen een wapenstok en handboeien gebruiken. Ze moeten vooral veelvoorkomende overlast bestrijden. Sommige gemeentelijke milieuboa’s mogen op pad met pepperspray en dienstwapen. Weinig gemeenten benutten alle mogelijkheden. Er zijn verschillende visies. “Sommige gemeenten zien boa’s eerder als gastheren”, zegt Kooy. “Er is inderdaad debat over de terugkeer van de gemeentepolitie.”

Beboa

Beboa is opgericht door Bestuursadviesgroep ZPG en richt zich op alle 115 soorten boa’s. “Een beroepsvereniging voor hen was er niet”, zegt Kooy. “De wil om die op te richten bestond, maar niemand nam het initiatief. Toen besloten wij dat te doen.” Beboa wil het publieksimago van de boa’s verbeteren, inhoudelijke discussies opstarten en boabelangen behartigen. Het Rijk en ook de Vereniging van Nederlandse Gemeenten zien in Beboa een gesprekpartner.

bron: Trouw

Meer informatie?
Meer informatie over dit thema hoort u op 10 mei tijdens het Congres Nationale Politie. Tijdens het congres Nationale Politie geven sprekers u antwoord op al u vragen. Zij gaan met u in discussie en horen hierbij ook graag uw visie! Het middagprogramma bestaat ondermeer uit rondetafelgesprekken zodat u samen met uw vakgenoten kunt discussiëren over barrières en mogelijke oplossingen.

Realistische prijzen

Topman Job Dura en financieel bestuurder Bob Post noemen de bedragen waarmee bouwbedrijven op aanbestedingen inschrijven ‘gevaarlijk’ en ‘ongezond’. Ook stellen zij dat door de lage kostprijs van een bouwproject de controles op de bouwplaats tijdens de werkzaamheden vaak niet meer mogelijk zijn. Van Veldhuizen: “Terwijl die controles van levensbelang zijn. Op een bouwplaats lopen vaak honderden vaklieden rond, die allemaal moeten samenwerken. Juist die ketensamenwerking moet goed verlopen. Als daar iets kleins misgaat door te hoge werkdruk, of omdat er geen tijd is voor controle, dan heeft dat ernstige gevolgen. Werkgevers moeten hun verantwoordelijkheden nemen en met realistische prijzen inschrijven. Op deze manier begint de sector op de schoonmaakbranche te lijken, met verstrekkende gevolgen.”

Crisis voor rekening werknemers

FNV Bouw & Infra zet al sinds de start van de crisis druk op werkgevers om de gevolgen van de crisis niet af te wentelen op de werknemers. “We merken het duidelijk in het aantal ontslagen, sinds 2009 zijn bijna 40.000 werknemers in de bouw hun baan verloren. We zien dat steeds meer werkgevers hun vaste personeel ontslaan om ZZP’ers en flexwerkers in te huren. En nu geven werkgevers toe dat zij de veiligheid van de werknemers op bouwplaatsen niet meer kunnen garanderen. De crisis komt, kortom, volledig voor rekening van werknemers,” aldus Van Veldhuizen.

Bron: FNV Bouw

Meer over dit thema hoort u tijdens de opleiding Master in Safety. In 6 volledige modules legt u moeiteloos de verbanden tussen strategische veiligheidsprocessen, krijgt u inzicht in organisatie- en veiligheidscultuur en leert u dit te operationaliseren door praktijkoefeningen.

Naming and shaming

De gluurder in mij smult van deze informatie. Gezegend met een prima huisbaas toen ik nog op kamers woonde, zijn de gegeven voorbeelden mij gelukkig vreemd. Zo heb je Betty Chang, ook wel ‘de Schrik van Utrecht’ genoemd. Deze vrouw is meerdere malen verkozen tot ‘Huisjesmelker van het jaar’ omdat ze bizar hoge huren rekent, zoals 280 euro per maand voor een krappe 5 vierkante meter. Schijnbaar is er ook sprake van chronisch achterstallig onderhoud en mist mevrouw Chang de nodige vergunningen om uberhaupt te mogen onderverhuren. Dan is er nog Eduard Koenz. Deze meneer verhuurt woonschepen in Groningen. Het romantische beeld dat hierbij wellicht ontstaat, wordt vertroebeld door slecht onderhoud, onduidelijke contracten, niet-terugbetaalde borg en langzaam zinkende schepen. In het lijstje staan ook een aantal woningcorporaties die zich er iets te makkelijk van af maken.

In Nederland is het normaler en efficienter om, eventueel collectief met een groepje huurders, contact op te nemen met de Huurcommissie. De zwarte lijst met onbetrouwbare kamer-aanbieders is enorm, het is de moeite waard om deze eerst even te checken voordat je de eerste maand borg overmaakt naar een buitenlandse rekening.
Het met naam en toenaam noemen van discutabele individuen is in Nederland redelijk uitzonderlijk te noemen. Zelfs bij het vrijgeven van informatie en tonen van foto’s van moordenaars en overvallers is er nog altijd de ‘privacy’ discussie. In Engeland is dit ‘naming and shaming‘ veel gangbaarder. Het is op een transparante manier (negatieve of waarschuwende) informatie verschaffen aan het publiek en hopen dat dit een preventief en corrigerend effect heeft. Het is vooral bekend van ASBO‘s. Er zijn natuurlijk allerlei negatieve gevolgen te bedenken; het schendt de privacy, er kan polarisering van partijen van ontstaan, is niet perse effectief en in geval van onjuiste informatie kan het pertinente imago-schade toebrengen. Zo was huisbaas Henk Bulten in 2010 beschuldigd van onheuse praktijken door SP-jongerenorganisatie Rood. Zo gingen er de geruchten dat hij onveilig asbest had laten verwijderen en onaangekondigd badkamers binnenliep. Onterecht, bleek later. De klachten konden in ieder geval niet hard gemaakt worden en met welgemeende excuses in de vorm van een ‘Gouden Pluim’ en de belofte in het vervolg grondiger onderzoek te doen, werd Bulten’s naam in ere hersteld.
Verder valt me wel op dat een heleboel studenten op de website zeuren om niks: boehoe de vriezer doet het niet, het lampje in de gang is stuk en de badkamerverbouwing duurde 3 in plaats van 2 weken. Maar dat terzijde.

Parlementair weggegooid geld

Tegelijkertijd is er momenteel ook in de politiek extra aandacht voor misstanden in de woningbouw. Zo wil een meerderheid van de Tweede Kamer dat er een parlementaire enquete komt naar woningcorporaties. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat gebrekkige beheer, falende toezicht en huurders die letterlijk en figuurlijk in de kou komen te staan. De bonus van 3,5 miljoen die topman Erik Staal van het noodlijdende Vestia meekrijgt, bovenop zijn loon van 0,5 miljoen euro, was voor de CDA-fractie de druppel.
Door al deze aandacht lijkt het alsof wanpraktijken in de woningbouw nieuw zijn. Onzin natuurlijk. Sterker nog, ik krijg zelfs het gevoel dat met het opstarten van een dure parlementaire enquete de aandacht wordt afgeleid van ergere zaken, zoals de 7 miljard euro die Nederland extra moet bezuinigen. Als het beantwoorden van een Kamervraag al 3750 euro kost, wat kost zo’n parlementaire enquete dan wel niet? En is dat echt nodig of is er niet zo ook een lijstje aanbevelingen te verzinnen. Er wordt al aangegeven dat het probleem zit in falend toezicht oftewel gebrekkige controle vanuit de overheid. Kan de overheid dat niet gewoon accepteren en daar iets mee doen?
DUO, de nieuwe naam van de IB-groep die o.a. studiefinanciering verstrekt, gaat strenger controleren op fraude. Jongeren die een uitwonende beurs ontvangen, maar stiekem nog thuis wonen, kunnen dus verwachten het teveel betaalde geld terug te moeten betalen, met daar bovenop een boete. Die boete is nieuw, dat mag DUO sinds 1 januari 2012, 6 weken na die invoering zijn er al (?) 55 boetes uitgedeeld. Persoonlijk vind ik de controles vrij mild.

DUO controleert de studentenkamertjes niet zelf. Er wordt voor de controles samengewerkt met gemeenten. DUO selecteert verdachte studenten en vervolgens gaan ambtenaren langs bij de ‘risicogroep’. Als iemand namelijk drie meter verderop woont dan zijn ouderlijk huis, dan is er waarschijnlijk iets aan de hand.

Dat is goed om te weten. Adresje kiezen dat iets verder weg ligt dus. Als bewijsstukken, dat is alleen nodig als het adres van de ouders niet langer bekend is bij DUO, worden een huurcontract op naam en bankafschrift met huurbetaling gevraagd. Als ik korting wil bij de SKVR dan moet ik nog meer moeite doen.

Bron: Mar 8, 2012 by Therese Klok

Antwoord: Door te focussen op inspanning in plaats van op resultaat.

De industriële sector kent al talloze regels en wetten die veilig werken moeten borgen voor de werknemers. Elk bedrijf dient een risicoinventarisatie & -evaluatie (RI&E) te hebben en met de resultaten daarvan een plan van aanpak op te stellen. Dit plan van aanpak dient verplicht getoetst te worden. Het is echter in de meeste gevallen niet afdoende om ongevallen op de werkvloer te voorkomen. Veiligheid op de werkvloer is een containerbegrip, stelt plaatsvervangend General Manager H&S Peter Booster van Tata Steel. “Bijna alles is terug te voeren op veiligheid, alle bedrijfsprocessen zijn ervan afhankelijk. Structuur en een systematische aanpak zijn voor een grote organisatie (9.000 medewerkers) als de onze randvoorwaardelijk. Wij maken bewust onderscheid tussen procesveiligheid, arbeidsveiligheid en arbeidshygiëne. Dat helpt om de aansturing van een goede structuur te kunnen voorzien. Veiligheid begint met het goed opleiden van de lijn en is gebaat bij een goede vakinhoudelijke ondersteuning.”

Bewustwording

Booster gelooft heilig in de kracht van sturen op veiligheidsinspanningen. “Het maakt de mensen bewuster van hun werkomgeving. We hebben verschillende programma’s die daarop gericht zijn. Onze ambitie is nul ongevallen, want we geloven dat elk ongeval te voorkomen is. Als er een ongeval plaatsvindt of als een werknemer de verplichte veiligheidsregels niet in acht neemt, dan richten we ons in die gevallen vooral op de achterliggende oorzaken daarvan. We zoeken liever naar het waarom, dan dat we veel tijd steken in een disciplinaire maatregel. Want dat laatste alleen neemt de oorzaak niet weg.”

Ambassadeurs in veiligheid

“Vorig jaar zijn we gestart met veiligheidsteams waarbij maandelijks van elke fabriek vijf tot acht medewerkers een maand lang volledig van hun werk worden vrijgemaakt. In die tijd volgt men trainingen en worden projecten opgestart die het bewustzijn van veiligheid naar een hoger niveau tilt.” Zo worden circa 100 medewerkers elke maand de veiligheidsambassadeurs voor hun fabriek. “Kennis op het gebied van taakrisicoanalyses, aanspreken op onveilig gedrag, inzicht in herkennen van risico’s, et cetera. Het is mooi om te zien hoe deze mensen zich meer bewuster van onveiligheid zijn na deze maand. Er ontstaat een positievere grondhouding op veiligheidsgebied en uiteindelijk neemt daardoor het risico op ongevallen verder af.”

Omslag

Veiligheidsobservatierondes op de werkplek door het lijnmanagement en de daaruit voortvloeiende veiligheidsdialoog met de mensen levert volgens Booster een significante bijdrage aan veiliger werken en het verlagen van het aantal ongevallen. “Het is een demonstratie van leiderschap in veiligheid. Zeggen dat je veiligheid belangrijk vindt is goed, het demonstreren daarvan is veel beter. Goed voorbeeld doet volgen. Het zorgt voor een omslag in denken. Van onbewust onveilig naar bewust onveilig en vervolgens van bewust veilig naar onbewust veilig. Een kleine stap voor elke manager, een reuzenstap op de veiligheidsvolwassenheidsladder.”

Bron: Corry Daalhof, Mediaplanet (februari 2012)

Meer over dit thema hoort u tijdens de cursus Master in Safety. In 6 volledige modules legt u moeiteloos de verbanden tussen strategische veiligheidsprocessen, krijgt u inzicht in organisatie- en veiligheidscultuur en leert u dit te operationaliseren door praktijkoefeningen.